Sportredacteur Thijs Smeenk vertelt

Foto door Nana van Dijk

Door Franca Grimbergen

Elke maand is er een medewerker van het ANP aan het woord en vertelt hij of zij over de werkzaamheden bij het ANP, over zichzelf of deelt de medewerker een leuke anekdote. Deze maand vertelt Thijs Smeenk iets over zichzelf. Hij is sportredacteur en geeft in zijn vrije tijd voorlichting op scholen en sportclubs over homoseksualiteit.

“Ik geef voorlichtingslessen voor COC Nederland. Dit is een organisatie die opkomt voor de belangen van LHBTI-gemeenschap (lesbiennes, homoseksuelen, biseksuelen, trans- en intersekse personen). Dit doe ik sinds 2011 naast mijn werk op de ANP sportredactie. Dit is goed te combineren vanwege mijn onregelmatige werktijden. Deze voorlichtingslessen geef ik op middelbare scholen en mbo’s voor jongeren in de leeftijd van 14 tot 19 jaar. Per jaar geven we ongeveer 600 lessen. Scholen benaderen ons om te praten over seksuele diversiteit.

Tijdens de voorlichtingslessen praten we over hoe het is om homo of lesbienne te zijn, of het een probleem is, hoe de school ermee omgaat en hoe het zit met pesten. We proberen homoseksualiteit inzichtelijk te maken en benadrukken dat jezelf moet kunnen zijn. Over het algemeen is de sfeer tijdens de voorlichtingslessen open en relaxt. Heel af en toe komt het voor dat een leerling je geen hand wil geven of niet mee wil doen met de les. Vaak komt dit door het geloof of onwetendheid.

Gelukkig zie ik duidelijk verschil met 10 jaar geleden. Er wordt opener over homoseksualiteit gepraat. Als wij in de les bijvoorbeeld de vraag stellen ‘ken jij iemand in je omgeving die tot deze groep behoort’ steekt bijna iedereen zijn hand op. Als je mij deze vraag had gesteld toen ik die leeftijd had, was er waarschijnlijk niemand die zijn hand opstak.”

Voetbal en homoseksualiteit
“Naast het geven van voorlichtingen op scholen geef ik ook voorlichtingen op sportclubs. Ik ben vrijwilliger bij de John Blankenstein Foundation. John Blankenstein was een oud-scheidsrechter, overleden in 2006. Hij was een van de weinige openlijk homoseksuelen in de voetbalwereld. Na zijn overlijden is zijn missie om homo-emancipatie te creëren in de voetbalwereld voorgezet door zijn zus Karin Blankenstein. Ik ben nu vijf jaar bij de Foundation betrokken.

In de sportwereld zie je steeds meer ontwikkeling rondom homoseksualiteit. Een goed voorbeeld is het voetbalvrouwenelftal. Hier zijn een aantal speelsters uit de kast gekomen. Alleen veel sport met mannelijke teams, met name voetbal, blijven achter. Hoe dat komt? Ik denk toch door de machowereld. ‘Misschien beoefenen homoseksuelen wel een andere sporten’, hoor ik vaak. Dat kan, maar er zijn wel degelijk homoseksuele voetballers, alleen die houden hun geaardheid geheim.

Wat je wel ziet veranderen is dat de homoseksuele voetballers eerst helemaal onzichtbaar waren, maar dat sommige spelers nu na hun carrière uit de kast komen. Een goed voorbeeld is Thomas Hitzlsperger, een Duitse oud-international. Dat was een voetballer die totaal niet voldeed aan het plaatje ‘vooroordelen homoseksuele man’. Een harde speler, pakte de meeste kaarten. Mensen hebben nog steeds in hun hoofd dat je als homoseksuele man heel vrouwelijk bent. Dit vooroordeel wordt denk ook wel versterkt door de media terwijl er veel homoseksuele mannen zijn die buiten dit hokje vallen.”

Voorlichting op sportclubs
“Toen we begonnen met het geven van voorlichtingen ware de meeste sportclubs verre van enthousiast, hielden ze de deuren gesloten en kregen we vragen als ‘wat komen jullie hier doen?’. Gelukkig is daar langzaam een verandering in te zien en staat het onderwerp meer op de kaart. Dit is mede te danken aan de nieuwe generatie trainers die het vreemd vinden dat geaardheid zo’n grote rol speelt in de sportwereld. Het is belangrijk om jezelf te kunnen zijn, ook tijdens het sporten. Ook de Nederlandse sportbonden als de KNVB en de Nederlandse Hockeybond zijn wakker geschud en zien in dat dit een belangrijk onderwerp is om aandacht aan te besteden.”

Homoseksualiteit bespreekbaar maken
“Ik ben zelf gestopt met voetballen op mijn zestiende vanwege mijn geaardheid. Ik vond het voetbalspel leuk alleen de gesprekken in de kleedkamer gingen steeds vaker over meisjes, seks en relaties. Daar kon ik toen niet zo goed mee omgaan. Het was voor mij makkelijker om te stoppen. Op mijn 13de wist ik dat ik homoseksueel was, pas op mijn 23ste kwam ik uit de kast. Na mijn coming out ben ik gaan beseffen hoe raar het is dat ik zo lang met dit geheim heb rondgelopen. Om die reden ben ik deze lessen gaan geven. Om mensen te laten zien en horen dat geaardheid een kenmerk van jezelf is en je er niet voor hoeft te schamen. Door erover te praten maak je het onderwerp bespreekbaar.”

Het werk als sportjournalist
“Na mijn coming out heb ik nagedacht om te stoppen als sportjournalist. Ik dacht dat het beter zou zijn om als homoseksueel iets anders te doen. De sportwereld is echt een mannenwereld. Veel stoere praat en grappen over homo’s; dat zette me aan het denken. Ik was toen jong, onzeker en dan trek je dat soort dingen meer aan. Gelukkig ben ik – na een goed gesprek met mijn toenmalige chef – van gedachten veranderd. En nu zijn we 13 jaar verder… Wat wel iets zegt is dat ik geen enkele andere homoseksuele sportjournalist ken. Dus wat betreft homo’s in de sportwereld is er nog een lange weg te gaan.”